W dojrzewającym słońcu. O kobiecie, która stworzyła winnicę

Strona główna / Książki

W dojrzewającym słońcu. O kobiecie, która stworzyła winnicę

2011-07-11, Wydawnictwo Literackie

Pierwsze zdanie, które autorka wypowiedziała po francusku to „Bonjour, je m’appelle Madame Atkinson, je suis desolée pour le poulets”, gdy jej pies zagryzł kury sąsiadki. Pierwsze wino, które wyprodukowała, zamieniło się w ocet. Początki, wiadomo, bywają trudne.

W 1990 roku Brytyjka, Patricia Atkinson i jej mąż sprzedali wszystko i opuścili Anglię, by spełnić marzenie Jamesa o zamieszkaniu w malowniczej francuskiej wiosce. Niedaleko Bergerac znaleźli starą farmę, do której przylegała kilkuhektarowa winnica i postanowili zacząć nowe życie. Marzenie o sielance prysło bardzo szybko. Kłopoty z urzędnikami, językiem, uprawą winorośli, w której byli absolutnymi debiutantami, kaprysami pogody, finansowe tarapaty i choroba męża mogły zniechęcić. Ale Patricia nie poddała się.

Oto opowieść o ludzkiej życzliwości, potędze marzenia, osobistej zmianie i sukcesie, który przychodzi po ciężkiej pracy. Poniżej fragment książki, który daje nam próbkę powieści.

„Prolog- sierpień 2002

Patrzę w stronę Clos d’Yvigne spod kościoła w Gageac; poranne słońce rzuca cętki światła na nowy mur, wyglądający jakby stał tu od zawsze. Widnieje na nim nazwa Clos d’Yvigne: wypukłe czerwone litery na tle piaskowego i białego kamienia. Za murem kryje się niewielkie podwórze z tamaryszkami i glicynią. Na prawo — niedawno zbudowana sala do degustacji, z przylegającym biurem i zapasowym magazynem. Po lewej stronie dziedzińca mój dom, a za nim winiarnia, bijące serce winnicy. Mieści kadzie i beczki oraz wszelkie urządzenia potrzebne do wyrobu wina: pompy, zbiorniki, szlauchy i prasy.

W maleńkim sadzie owocowym na tyłach winiarni stoi traktor Massey Ferguson. Jeszcze dalej ciągnie się winorośl: na pierwszym planie parcelle odmiany merlot, której owoce właśnie zaczynają zmieniać kolor z zielonego na głęboki, biskupi fiolet. Mam jej dwadzieścia jeden hektarów, zajmujących pasmo pięknych wzgórz ciągnących się wzdłuż lewego brzegu rzeki Dordogne w południowo-zachodniej Francji.

Duże, gęste liście okrywające pędy pną się ku słońcu, sycą jego blaskiem i przesyłają soki do owoców. Szacuję, że zbiorę je dopiero w październiku. Jest niedzielne popołudnie w połowie sierpnia. Ten dzień tygodnia mam dla siebie; już to stanowi rodzaj wyzwolenia. Mogę pracować, jeśli zechcę, ale oficjalnie to czas odpoczynku.

Idę przez parcelles winorośli w stronę chylącego się krzyża stojącego przy zrujnowanym domu. Przed budynkiem znajduje się drzewo ze starą drewnianą ławeczką, na której Madame Cholet zwykła przesiadywać popołudniami.

Stoję w najwyższym punkcie swojej ziemi; płaskowyż ma postać rozległej, płaskiej misy obsadzonej winoroślą, o brzegach usianych pamiątkami przeszłości. Na zachodzie wznosi się przypominająca fortecę bryła zamku Saussignac z wysoką iglicą kościoła tuż obok. Na południu leży mój dom, a za nim piękny zamek Gageac, siedziba rodziny de La Verrie. Na północy grunt opada stromo ku Dordogne. Daleko w dole pola i winnice tworzą żółto-zieloną mozaikę.

Ukryte w dolinie rzeki leży historyczne miasteczko Bergerac, o które protestanci walczyli z katolikami w czasach wojen religijnych, a Anglia z Francją podczas wojny stuletniej. Na prawo na pierwszym planie widać zagajnik, a dalej Pamport, gdzie stoczono pierwszą bitwę tej wojny, oraz rozrzucone między wioskami owocowe sady i winnice, uprawiane tu od stuleci.

Patrzę na horyzont i krajobraz — ponadczasowy, lecz zmienny, ukształtowany nie tylko przez historię i kulturę, lecz także przez związki z winną latoroślą i przyrodą. Wśród tych widoków, zarówno bliskich, jak odległych, toczyło się moje życie przez ostatnich dwanaście lat. Przybywszy nieoczekiwanie, zapuściłam tu korzenie i nauczyłam się utrzymywać z ziemi i winnych krzewów.

Jest gorąco. Patrzę na pobliskie winnice: wdzięczne, wyraźnie odgraniczone dywany bujnej zieleni rozpościerające się na wprost i na prawo ode mnie. Smugi o różnych fakturach i barwach, których łagodne, faliste krzywizny naśladują rzeźbę okolicy. Letnia mgiełka zawisła nad nimi jak opończa.

Warkot odległego traktora przywołuje poczucie wspólnoty. Przystaję na moment. Osłaniając oczy dłońmi, mrużąc je w połyskliwym blasku słońca, patrzę wyżej, w stronę cmentarza z ciemnymi, tajemniczymi cyprysami, i dalej, ku winnicy na grzbiecie pagórka. Jean de La Verrie orze bez pośpiechu, w górę i w dół rzędów winorośli; rytmiczny dźwięk silnika podkreśla upał.”

Patricia Atkinson – niegdyś pracownica banku, obecnie właścicielka winnicy w dolinie Bergerac na południu Francji oraz autorka bestsellerowej autobiografii „W dojrzewającym słońcu”, tłumaczonej na wiele języków, i jej kontynuacji pt. „Sezon na winobranie”. Jest kobietą sukcesu: pracuje nad nową powieścią, sprzedaje wina w Anglii, Szwajcarii i Japonii, wynajmuje domy wczasowiczom, a Anglicy realizują o niej filmy dokumentalne.

Tytuł: W dojrzewającym słońcu. O kobiecie, która stworzyła winnicę
Autor: Patricia Atkinson
Tłumaczenie: Hanna Pasierska
Wydawca: Wydawnictwo Literackie

[źródło: Wydawnictwo Literackie]